تمیم بن حذیم ناجی

در خلاصه علامه حلی و رجال ابن داود «حذلم» ذکر شده است.

شیخ طوسی، او را از اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام به شمار آورده و می نویسد: وی در برخی از جنگ های زمان حضرت حضور داشته است. [1] .

او از اهل قبیله «نصر» است و به نقلی در صفّین نیز حاضر بود. [2] .

نصر بن مزاحم در «وقعة صفین» رخدادهای مهمی را از تمیم نقل کرده که خود دلیل روشنی بر حضور و نزدیکی با حضرت علی علیه السلام در آن جنگ است، اینک توجه شما را به یک نمونه از آن موارد معطوف می داریم:

جابر بن یزید جعفی از تمیم بن حذیم نقل می کند که او گفت: هرگاه امیرالمؤمنین علیه السلام در جنگ صفین قصد رفتن به میدان رزم داشت، چون بر مرکب خود سوار می شد به اسم خدا سوار می شد و سپس می گفت:

الحمد للَّه علی نعمه علینا و فضله علینا، «سبحان الّذی سَخَّر لنا هذا و ما کنّا له مُقرنین و إنّا الی ربنّا مُنقلبون»؛ [3] .

حمد و ستایش بر خدایی که به ما نعمت داد و فضل و عنایتش را شامل ما نمود، پاک و منزه است خدایی که اینها را مسخّر ما ساخت و ما توانایی و قدرت حفظ و نگهداری آن را نداشتیم و بازگشت ما به سوی پروردگارمان است.

بعد حضرت رو به قبله می ایستاد و دست های خود را به صورت دعا بلند می کرد و چنین می گفت: «بار پروردگارا، گام ها به سوی تو بازگردد، و بدن ها به زحمت افتد، و قلب ها به جانب تو فیض دهد، و دست ها به سوی تو بلند شود و چشم ها به جانب تو دوخته گردد؛ «ربّنا افتح بیننا و بین قومنا بالحق و أنت خیر الفاتحین؛ خدایا بین ما و قوم ما به حق داوری کن که تو بهترین پیروزی دهنده ای» برکت و فضل خداوند سیر کنید.

بعد می فرمود: «اللَّه اکبر، اللَّه اکبر، لا اله الا اللَّه و اللَّه اکبر، یا اللَّه یا احد یا صمد، یا ربّ محمّد، بسم اللَّه الرحمن الرحیم، لا حول و لا قوة الا باللَّه العلی العظیم، الحمد للَّه رب العالمین الرحمن الرحیم، مالک یوم الدین، إیاک نعبد و ایاک نستعین» بعد فرمود: بار پروردگارا خطر ظالمان را از ما دور کن. تمیم در پایان می گوید: این دعاها و آیات، شعار امیرالمؤمنین علی علیه السلام در صفین بود. [4] .

پی نوشت ها:
[1] رجال طوسی، ص 36، ش 1.
[2] رجال برقی، ص 4.
[3] زخرف 42، آیه 13.
[4] وقعة صفین، ص 230.

موضوعات مرتبط: علوم قرآن و حدیث ، حدیث
برچسبها: تمیم بن حذیم ناجی , قاموس الرجال , محقق شوشتری , علوم قران و حدیث , دانشگاه شیراز