دکتر مصطفوی | Dr. Mostafavi

شعر دعبل خزاعی از زبان راهزنانكاروان قم از مرو حركت كرد و از شهر فاصله گرفت و چون به گردنه (قوهان) رسيد، دزدان و حراميان سر راه قافله را گرفتند و دست همه كاروانيان را از پشت بستند و هرچه داشتند، به غارت بردند. دعبل بيش از هرچيز، نگران پيراهن امام بود. امّا پيراهن نيز به غارت رفت! از اين جهت، دعبل بسيار ناراحت و اندوهگين شد، زيرا به ياد آورد امام رضا به او سفارش كرده بود از آن پيراهن خوب نگه دارى كند. دعبل به فكر فرو رفته بود و به آن پيراهن مى انديشيد.از آن طرف راهزنان مشغول تقسيم اموال غارت شده كاروانيان بودند و يكى از آنان زير لب كلماتى را زمزمه مى كرد. چون دعبل به كلمات آن حرامى دقت كرد، متوجه شد او اين بيت از قصيده تائيه را به مناسبت تقسيم اموال كاروانيان، آرام آرام مى خواند:اءری فیئهم'>ف...

ادامه مطلب