دکتر مصطفوی | Dr. Mostafavi

شعر دعبل خزاعی از زبان راهزنانكاروان قم از مرو حركت كرد و از شهر فاصله گرفت و چون به گردنه (قوهان) رسيد، دزدان و حراميان سر راه قافله را گرفتند و دست همه كاروانيان را از پشت بستند و هرچه داشتند، به غارت بردند. دعبل بيش از هرچيز، نگران پيراهن امام بود. امّا پيراهن نيز به غارت رفت! از اين جهت، دعبل بسيار ناراحت و اندوهگين شد، زيرا به ياد آورد امام رضا به او سفارش كرده بود از آن پيراهن خوب نگه دارى كند. دعبل به فكر فرو رفته بود و به آن پيراهن مى انديشيد.از آن طرف راهزنان مشغول تقسيم اموال غارت شده كاروانيان بودند و يكى از آنان زير لب كلماتى را زمزمه مى كرد. چون دعبل به كلمات آن حرامى دقت كرد، متوجه شد او اين بيت از قصيده تائيه را به مناسبت تقسيم اموال كاروانيان، آرام آرام مى خواند:اءری فیئهم'>ف...

دعبل بن علی خزاعی، شاعر زمان حضرت رضا علیه السلام گفت: وقتی قصیده تائیه ام - که بیت زیر یکی از ابیات آن است - برای حضرت رضا علیه السلام خواندم؛ دعبل گفت: چون این دو بیت را خواندم؛ حضرت رضا علیه السلام بسیار گریست.دعبل بن علی خزاعی، شاعر زمان حضرت رضا علیه السلام گفت: وقتی قصیده تائیه ام - که بیت زیر یکی از ابیات آن است - برای حضرت رضا علیه السلام خواندم؛مدارس ایات خلت من تلاوةو منزل وحی مقفر العراصاتآن خانه ها، جایگاه تدریس آیاتی چند بود که بیت رسالت در آنها تفسیر آیات می فرمودند؛ و اکنون به سبب جور مخالفان، از تلاوت قرآن خالی شده است. زیرا جای تفسیر آن، محل نزول وحی الهی بود و اکنون عرصه های آن عبارت و هدایت خالی و بیابان و ویران شده است.همین که به ابیات زیر رسیدم؛خروج امام لا محالة واقعیقو...